«Η λύση που προτείνουμε για την
Ευρώπη»
Αρθρο του Αλέξη Τσίπρα στη
Le Monde Diplomatique
Ζητάμε για την Ελλάδα:
*Σημαντική διαγραφή της ονομαστικής αξίας του συσσωρευμένου δημόσιου
χρέους της. *Μορατόριουμ στην εξυπηρέτησή του, ώστε τα κονδύλια που θα
εξοικονομηθούν να διοχετευτούν αμέσως στην προσπάθεια για την ανάκαμψη της
οικονομίας. « Ρήτρα ανάπτυξης», ώστε τα τοκοχρεολύσια να μην πνίγουν στη γένεσή
της την οικονομική ανάκαμψη. *Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, χωρίς τα
σχετικά κονδύλια να προσμετρούνται στο δημόσιο χρέος της χώρας. Τα μέτρα αυτά
πρέπει να συνοδευτούν με προοδευτικές, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που στόχο θα
έχουν τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Το ξεπέρασμα της κρίσης προϋποθέτει τη
ρήξη με το παρελθόν της χώρας, το οποίο την προκάλεσε. Προϋποθέτει την εμπέδωση
της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισονομίας, της διαφάνειας, με μία λέξη, της
Δημοκρατίας. Ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά μόνο από ένα κόμμα
ανεξάρτητο από τη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία που κρατάει όμηρο το κράτος, από
τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τους διαπλεκόμενους και φοροαπαλλασσόμενους
εφοπλιστές, τους ξεπεσμένους καναλάρχες και τους πολυπράγμονες και
χρεοκοπημένους τραπεζίτες. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για το 2012, της
αξιόπιστης μη κυβερνητικής οργάνωσης « Διεθνής Διαφάνεια », η Ελλάδα είναι η πιο
διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Τα μέτρα αυτά αποτελούν τη μόνη οριστική
εναλλακτική λύση στη διόγκωση του δημόσιου χρέους στο σύνολο της
Ευρωζώνης.
Αλέξης
Τσίπρας
- Φεβρουάριος 1953. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας
καταρρέει από το χρέος και απειλεί να παρασύρει το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών.
Ανήσυχοι για την τύχη τους, οι πιστωτές της –ανάμεσά τους και η Ελλάδα-
προκρίνουν το αυτονόητο : ότι η πολιτική της « εσωτερικής υποτίμησης », δηλαδή
της αφαίρεσης εισοδημάτων, πόρων και δυναμικής από την οικονομία, επ’ ουδενί δεν
διασφαλίζει την αποπληρωμή των χρεών της. Μάλλον στο αντίθετο οδηγεί. Και γι’
αυτό συνέδεσαν την αποπληρωμή με την πραγματική δυνατότητα της οικονομίας να
αποπληρώσει.
-
- Στην
έκτακτη Διάσκεψη που έγινε στο Λονδίνο, 21 χώρες αποφάσισαν να απαλλάξουν τη
Γερμανία από το, περίπου, 60% του συσσωρευμένου ονομαστικού χρέους της. Τη
διευκόλυναν, επιπλέον, με πενταετές μορατόριουμ στην αποπληρωμή των χρεολυσίων
(1953-1958), « ρήτρα ανάπτυξης » στο σταθερό ποσό των έκτοτε ετήσιων πληρωμών
και τριακονταετή χρονικό ορίζοντα αποπληρωμής. Η Διάσκεψη του Λονδίνου
αντέστρεψε τη λογική της Συνθήκης των Βερσαλλιών και έθεσε τις βάσεις της
μεταπολεμικής ανάπτυξης της τότε Δυτικής Γερμανίας.
-
- Αυτό
ακριβώς προτείνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Να αντιστρέψουμε τις μικρές, ξεχωριστές
Συνθήκες των Βερσαλλιών που επιβάλλει το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε σε κάθε χώρα του
ευρωπαϊκού νότου με πρόβλημα δανεισμού. Και να εμπνευστούμε από μία εκ των
διορατικότερων στιγμών στην ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης.
-
- Τα
προγράμματα «διάσωσης» του ευρωπαϊκού νότου απέτυχαν, σκάβοντας πηγάδια χωρίς
πάτο, τα οποία οι πολίτες καλούνται να γεμίσουν. Η εξεύρεση μιας συνολικής,
συλλογικής και οριστικής λύσης του χρέους είναι πιο επείγουσα από ποτέ. Και
κανείς ποτέ δεν θα κατανοήσει την εγκατάλειψη ενός τέτοιου στόχου μόνο και μόνο
για την εξασφάλιση της επανεκλογής της γερμανίδας καγκελαρίου.
- Σ’
αυτό το πλαίσιο, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Χρέους,
κατά το προηγούμενο της Διάσκεψης του Λονδίνου για το χρέος της Γερμανίας το
1953, είναι η μόνη ρεαλιστική και συμφέρουσα λύση για όλους. Είναι η
ολοκληρωμένη απάντηση στην κρίση χρέους και την αποτυχία των ευρωπαϊκών
πολιτικών.
-
- Ζητάμε για την Ελλάδα:
-
- *Σημαντική διαγραφή της ονομαστικής αξίας
του συσσωρευμένου δημόσιου χρέους της.
- *Μορατόριουμ στην εξυπηρέτησή του, ώστε τα
κονδύλια που θα εξοικονομηθούν να διοχετευτούν αμέσως στην προσπάθεια για την
ανάκαμψη της οικονομίας. « Ρήτρα ανάπτυξης», ώστε τα τοκοχρεολύσια να μην
πνίγουν στη γένεσή της την οικονομική ανάκαμψη.
- *Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, χωρίς τα
σχετικά κονδύλια να προσμετρούνται στο δημόσιο χρέος της χώρας.
-
- Τα
μέτρα αυτά πρέπει να συνοδευτούν με προοδευτικές, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις
που στόχο θα έχουν τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Το ξεπέρασμα της κρίσης
προϋποθέτει τη ρήξη με το παρελθόν της χώρας, το οποίο την προκάλεσε.
Προϋποθέτει την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισονομίας, της
διαφάνειας, με μία λέξη, της Δημοκρατίας.
-
- Ένα
τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά μόνο από ένα κόμμα ανεξάρτητο από τη
χρηματοπιστωτική ολιγαρχία που κρατάει όμηρο το κράτος, από τους κρατικοδίαιτους
επιχειρηματίες, τους διαπλεκόμενους και φοροαπαλλασσόμενους εφοπλιστές, τους
ξεπεσμένους καναλάρχες και τους πολυπράγμονες και χρεοκοπημένους τραπεζίτες.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για το 2012, της αξιόπιστης μη κυβερνητικής
οργάνωσης « Διεθνής Διαφάνεια », η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα της
Ευρώπης.
-
- Τα
μέτρα αυτά αποτελούν τη μόνη οριστική εναλλακτική λύση στη διόγκωση του δημόσιου
χρέους στο σύνολο της Ευρωζώνης. Με τον μέσο όρο να ξεπερνάει το 90% του
αθροιστικού ΑΕΠ της. Κι αυτό είναι που μας κάνει αισιόδοξους : Το σχέδιό μας θα
γίνει πραγματικότητα γιατί η κρίση ήδη διαβρώνει και τον λεγόμενο « σκληρό
πυρήνα » της Ευρωζώνης. Και όσο αργεί αυτή η λύση, τόσο μεγαλύτερο το οικονομικό
και κοινωνικό κόστος για όλους μας, όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για τη
Γερμανία και για όλη την Ευρωζώνη.
-
- Η
δωδεκαετής λειτουργία της Ευρωζώνης ως απλής νομισματικής ένωσης, με δομή
εμπνευσμένη από το νεοφιλελεύθερο δόγμα, δηλαδή, χωρίς οικονομική και πολιτική
αντιστοίχιση, κατέστησε τα εμπορικά ελλείμματα των χωρών του Νότου της
ανεστραμμένο είδωλο των πλεονασμάτων του Βορρά. Εξάλλου, το ενιαίο νόμισμα
διευκόλυνε τη Γερμανία να αποθερμάνει την οικονομία της μετά την « ακριβή »
επανένωση του 1990.
-
- Η
κρίση ανέτρεψε την ισορροπία κόστους-οφέλους από αυτόν τον άτυπο ενδοευρωπαϊκό
επιμερισμό πολιτικών. Το Βερολίνο αντέδρασε εξάγοντας τη συνταγή της λιτότητας,
παγιώνοντας, έτσι, την κοινωνική πόλωση στο εσωτερικό των κρατών-μελών του Νότου
και την οικονομική ένταση στο εσωτερικό της ίδιας της Ευρωζώνης. Δημιουργείται
πλέον ο άξονας πιστωτικού Βορρά-χρεωστικού Νότου, ως συνέπεια ενός ιδιοτελούς
για τον Βορρά νέου καταμερισμού εργασίας. Ο Νότος ειδικεύεται σε προϊόντα και
υπηρεσίες εντάσεως εργασίας, με χαμηλές αμοιβές, ο Βορράς ξεχύνεται στην κούρσα
της ανταγωνιστικότητας της υψηλής ποιότητας και της καινοτομίας, με χαμηλό
κόστος παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος και υψηλές αμοιβές.
-
- Η
πρόταση του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών, Χανς Πέτερ Κάιτελ, σε
πρόσφατη συνέντευξή του στο «Der Spiegel Online», να μετατραπεί ολόκληρη η
Ελλάδα σε « ειδική οικονομική ζώνη » [1] της Ευρωζώνης, είναι ενδεικτική της
πραγματικής στόχευσης του μνημονίου. Το οποίο εντείνεται και επεκτείνεται,
τουλάχιστον έως το 2020. Παρόλο που, ως δημοσιονομική συνταγή, έχει αποτύχει
παταγωδώς. Όπως όλη η Ευρώπη πλέον παραδέχεται και το ΔΝΤ ομολογεί. Για τους
εμπνευστές του, όμως, έχει πετύχει ως μέσο για την επιβολή διεθνούς οικονομικού
ελέγχου στη χώρα. Και την υποβάθμισή της σε αποικία χρέους της Ευρωζώνης.
-
- Η
ακύρωση του μνημονίου είναι, άρα, προϋπόθεση για την έξοδο της Ελλάδας από την
κρίση. Το φάρμακο είναι θανατηφόρο –δεν είναι η δόση, όπως ισχυρίζονται κάποιοι
στην Ευρώπη.
- Και,
σε κάθε περίπτωση, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα τα πραγματικά αίτια της
δημοσιονομικής κρίσης στη χώρα. Οι εστίες της ουσιαστικής και μεγάλης σπατάλης
δημόσιου χρήματος παραμένουν άθικτες. Για παράδειγμα, το κόστος κατασκευής οδών
ανά χιλιόμετρο είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη. Το μέγεθος των σχετικών κονδυλίων
υποδηλώνει και την έκταση της σπατάλης. Και μάλιστα, τη στιγμή που τα δημόσια
έσοδα από τα διόδια των εθνικών οδών της χώρας έχουν εκχωρηθεί από το κράτος
στους εργολάβους. Ή, ακριβέστερα, στον « εθνικό εργολάβο ». Ως προπληρωμή για
αυτοκινητοδρόμους, η κατασκευή των οποίων έχει διακοπεί.
-
- Η
διεύρυνση των ανισοτήτων δεν είναι δημοσιονομική παρενέργεια. Είναι εργαλείο
άσκησης πολιτικής. Στο φορολογικό σύστημα απεικονίζεται η
πελατειακή-ανταποδοτική σχέση ανάμεσα στο οικονομικό-επιχειρηματικό κατεστημένο
και το πολιτικό σύστημα. Είναι διάτρητο από στοχευμένες, χαριστικές απαλλαγές
και εξαιρέσεις για το καρτέλ της ολιγαρχίας. Η φοροδιαφυγή είναι λειτουργική για
το πολιτικό κατεστημένο. Είναι η άτυπη σύμβαση της διαπλοκής και της αμοιβαίας
στήριξης ανάμεσα στο καρτέλ της οικονομικής ολιγαρχίας και τον μεταπολιτευτικό
δικομματισμό της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό δεν εξοικονομούνται οι
αναγκαίοι πόροι από αυτές τις πηγές. Παρά μόνο από τη διαρκή μείωση μισθών και
συντάξεων.
-
- Το
εγχώριο πολιτικό κατεστημένο, που επιβίωσε οριακά από τις εκλογές της 17ης
Ιουνίου υλοποιώντας τη στρατηγική του φόβου για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην
Ευρωζώνη, αναπνέει με τον πνεύμονα της διαφθοράς. Το δύσκολο έργο τής διάρρηξης
της ανίερης συμμαχίας των πολιτικών και οικονομικών κύκλων –ένα θέμα που δεν
αφορά μόνο την Ελλάδα– θα αποτελέσει μία από τις προτεραιότητες μιας λαϊκής
κυβέρνησης υπό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.
-
- Ζητάμε, λοιπόν, ένα μορατόριουμ στην
εξυπηρέτηση του χρέους για να αλλάξουμε την Ελλάδα. Χωρίς αυτό, απόπειρα για
βιώσιμη δημοσιονομική εξυγίανση θα θυμίζει τον Σίσυφο. Μόνον που, αυτή τη φορά,
το δράμα του δεν αφορά μόνον την αρχαία Κόρινθο. Αφορά όλη την Ευρώπη.
[1] « BDI-Chef will Griechenland zur
Sonderwirtschaftszone machen », SpiegelOnline, 10 septembre 2012,
www.spiegel.de.
-
- Το άρθρο δημοσιεύεται
στην Le Monde Diplomatique του Φεβρουαρίου
2013
Για την ''Απάντηση'' του
902.gr. To KKE αποποιείται την ιστορία του [και το πρόγραμμά του] 
Σε άρθρο που αναρτήθηκε στo
site tometopo.gr, και προσυπογράφω με τίτλο: «Οι Θέσεις του ΚΚΕ, για το 19ο
συνέδριό του, το ΚΚΕ αποποιείται την ιστορία του» (http://tometopo.gr/home/news/1135-o-19-.html),
ήρθε μια ανώνυμη «απάντηση» από τον 902.gr (http://www.902.gr/eidisi/apopseissholia/5955/ti-pragmatika-toys-ponaei
). Ο «ανώνυμος» αρθρογράφος, ξεκινάει με την γνωστή ατάκα, ότι όποιος κρίνει
το ΚΚΕ, θέλει να το διαλύσει, είναι πολέμιος του, κλπ.» Όμως, οι θέσεις
και το πρόγραμμα του ΚΚΕ, δόθηκαν στην δημοσιότητα, συνεπώς κάθε έλληνας πολίτης
(αριστερός, κομμουνιστής, ή όχι), έχει δικαίωμα να τις κρίνει, να τις μελετήσει,
να τις συζητήσει, ιδιαίτερα σε συνθήκες πρωτοφανούς για την χώρα κρίσης. Αυτό θα
έπρεπε να είναι επιθυμία του ΚΚΕ, ακόμη και αν η κριτική είναι αυστηρή, έχει
στοιχεία πολεμικής, ή έστω, είναι και «κακοπροαίρετη». Μάλιστα, με βάση το
υπάρχον πρόγραμμα του ΚΚΕ, (βλ: http://www.kke.gr/15o_synedrio/to_programma_toy_kke),
το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα μπορούσε να ήταν πολιτικός σύμμαχος του
ΚΚΕ, και τμήμα του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Μετώπου. Διότι, όπως
αναφέρεται στο πρόγραμμα : «στις γραμμές του Μετώπου εντάσσονται δυνάμεις
ανομοιογενείς από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης.
Αντανακλώνται διαφορετικές τάσεις, σε ότι αφορά την προοπτική και το σκοπό της
αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής πάλης ». Με μια απλή ανάγνωση καταλαβαίνει
κανείς, ότι δεν είναι και πολύ μακριά το Μ.Α.Α., από το μίνιμουμ πρόγραμμα του
Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Μετώπου. Αντίθετα, ο «ανώνυμος» αρθρογράφος
γράφει: «Η μομφή προέρχεται από δυνάμεις που αποποιήθηκαν όχι μόνο την
ιστορία, αλλά το ίδιο το ΚΚΕ, το πολέμησαν και το πολεμούν.» Προσωπικά δεν
υπήρξα ποτέ μέλος του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ, και για αυτό πραγματικά δεν ξέρει τι
γράφει.
Του Κώστα
Παπουλή
- Επίσης το άρθρο δεν φέρει καμία
«συλλογική» υπογραφή, είναι «ατομικό», προσωπικό κείμενο. Αλλά και το Μ.Α.Α.,
έχει μια ιστορία το πολύ τριών ετών και μια διακριτή πραγματική και αυτόνομη
πορεία, ενός μόνο έτους. Για ποιες δυνάμεις μιλάει; Ποιος ξέρει; Ίσως, βλέπει
οράματα, Ίσως, προσδίδει μυθικές πολιτικές ιδιότητες σε ένα πρόσωπο, τον
Αλαβάνο, χαρακτηρίζοντάς το διακριτή πολιτική δύναμη, με 25ετή ή και παραπάνω
παρουσία.
-
- Συνεχίζει όμως, ακάθεκτος, τις
ασυναρτησίες του και τις λογικές του ανακολουθίες, υποστηρίζοντας ότι: «Ο
συντάκτης βλέπει στις Θέσεις «έλλειμμα ανάλυσης για το ευρώ και την ΕΕ
(...)υπονοούν δεν έχει σημασία το μέσα ή έξω από το ευρώ ή και την ΕΕ, χωρίς τον
σοσιαλισμό…. Επειδή δεν είναι αδιάβαστος, συνειδητά διαπράττει τη λαθροχειρία.
Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό Κόμμα στην Ελλάδα που έχει μιλήσει πολύ για την ΕΕ,
έχει δώσει επαρκείς απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει και ναι, το μόνο Κόμμα
που έχει δικαιωθεί.».
-
- Η μεγάλη λαθροχειρία που γίνεται
είναι δικιά του, γιατί μας λέει να διαβάσουμε τι έχει πει το ΚΚΕ, ενώ εμείς
αναφερόμαστε στο τι θέλει να πει σήμερα με το νέο του πρόγραμμα. Σαφώς, το
ισχύον πρόγραμμα του ΚΚΕ ή και προγενέστερα, οι τοποθετήσεις ιστορικών στελεχών
του, λένε αρκετά και διάφορα πράγματα για την Ε.Ε., τον ιμπεριαλισμό, την
αντιιμπεριαλιστική πάλη, την εξάρτηση από το ξένο κεφάλαιο και που για πολλά
έχουν δικαιωθεί-όπως γράφουμε και στο άρθρο μας- και με άλλα διαφωνούμε ή άλλα
συμφωνούμε (π.χ.: «Το δικαίωμα του κάθε λαού να αποφασίζει αυτός για το δρόμο
της ανάπτυξής του και να συμμετέχει ισότιμα στο διεθνή καταμερισμό εργασίας,
είναι συνώνυμο και ταυτίζεται με την πάλη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τις
καπιταλιστικές ενώσεις και τους διάφορους διεθνείς μηχανισμούς τους. Συνδέεται
αδιάρρηκτα και φέρνει στην ημερήσια διάταξη την ανάγκη της σοσιαλιστικής
αλλαγής», -ισχύον πρόγραμμα του ΚΚΕ-). Σήμερα, όμως ρωτάμε, σήμερα, ποια ανάλυση
και ποιά στάση υιοθετεί για την Ε.Ε.; Η έξοδος από το ευρώ ή και την Ε.Ε. έχει
νόημα μόνο αν συνοδεύεται από τον σοσιαλισμό;
-
- Το 1945, σε εισήγηση στην 12η
ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ο Ν. Ζαχαριάδης έλεγε: «Ας περάσουμε σε ένα θέμα που
έχει πρακτική και θεωρητική επικαιρότητα. Τον τελευταίο καιρό ακούγεται συχνά
από σοσιαλιστική πλευρά το σύνθημα για το σοσιαλισμό, για την άμεση
πραγματοποίησή του στην Ελλάδα. Είναι σωστό ένα τέτοιο σύνθημα σήμερα για την
Ελλάδα; Η γνώμη μου είναι ότι ένα τέτοιο σύνθημα είναι σήμερα πρόωρο, κατά
συνέπεια λανθασμένο. Ξεπηδάει το στάδιο της ολοκλήρωσης του δημοκρατικού
μετασχηματισμού, ξεπηδάει ένα στάδιο της ανάπτυξης. Δημιουργεί κενό ανάμεσά του
και στο στάδιο της εξέλιξης που είναι πραγματοποιήσιμο, και έτσι δημιουργείς ένα
κενό ανάμεσα σε σένα και στην πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι αποξενώνεσαι από
την ζωή, από την μάζα από το κίνημα. Πέφτεις στον σεχταρισμό.» Σήμερα το ΚΚΕ
θέλει να πει «άλλα», συνεπώς το επιχείρημα: «τα έχει πει το ΚΚΕ» είναι κατεξοχήν
λαθροχειρία.
-
- Πάνω, μάλιστα σε αυτό το θέμα,
θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση στο «θεωρητικό» ζήτημα, αν δηλαδή η διαδικασία
εθνικοδημοκρατικού μετασχηματισμού έχει ολοκληρωθεί αν έχει δηλαδή καταργηθεί η
εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο κλπ. Ακόμη, θα πρέπει να εξηγηθεί, πώς,
η ξένη εξάρτηση ξαφνικά εξαφανίστηκε από τις θέσεις για το 19ο συνέδριο, όταν
στο ισχύον πρόγραμμα του ΚΚΕ διαπιστώνουν: «Το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο
ελέγχει την ελληνική οικονομία και βασικούς τομείς της χώρας». Επίσης, αν όντως
αυτές είναι οι μόνες ή δεν είναι καν κλπ, προϋποθέσεις, για να τεθεί ως άμεσος
στόχος ο σοσιαλισμός. Για ποιόν σοσιαλισμό θα μιλήσουμε; Αν ο σοσιαλισμός
εκφράζει εθνικές ιδιαιτερότητες; Αν ξεκίνησε ποτέ καμία επανάσταση με κύριο
αίτημα και στόχο τον σοσιαλισμό; όπως μας λένε να κάνουμε στην Ελλάδα. .
-
- Υπάρχει όμως και το πρακτικό και
πολιτικό ζήτημα που δείχνει ότι μια τέτοια θέση είναι σήμερα σεχταριστική, όπως
ακριβώς την χαρακτηρίζει για την εποχή του ο Ζαχαριάδης. Απόδειξη είναι η
συρρίκνωση του ΚΚΕ, που πηγαίνοντας αντίθετα με το ισχύον πρόγραμμα του,
εισπράττει το κενό που δημιουργεί, ανάμεσα στον εαυτό του και την
πραγματικότητα. Δεν μιλάμε μόνο για τις εκλογές. Τα συνδικάτα τα παίρνουν οι
«οπορτουνιστές», τους άνεργους και τους πληβείους η Χ.Α., το κοινωνικό κίνημα
υποχωρεί. Αν λοιπόν σε αυτές τις εκρηκτικές κοινωνικές συνθήκες ένα Κ.Κ.
συρρικνώνεται και δεν μπορεί να δώσει παλμό στον λαϊκό παράγοντα, τότε κάτι δεν
πάει καλά με την γραμμή του και με πολλά άλλα πράγματα.
-
- Η «απάντηση» που δίνουν οι
εμπνευστές των θέσεων για το 19ο συνέδριο, είναι για κλάματα, είναι ότι φταίει
το μικρόβιο του οπορτουνισμού, που μολύνει εργατικές και λαϊκές δυνάμεις. Τέτοια
γράφουν! (η Συντακτική Επιτροπή της ΚΟΜΕΠ, στο τεύχος 1/2013) και δεν μας
εξηγούν γιατί δεν πιάνουν τα σοσιαλιστικά αντιβιοτικά του Κ.Κ.Ε.. Υπάρχουν όμως
και πολύ χειρότερα: «Ουσιαστικά και η σημερινή φάση αποτελεί συνέχεια της
περιόδου που σηματοδότησαν οι αντεπαναστατικές ανατροπές, περίοδος ιδεολογικής
πολιτικής-οργανωτικής ανασύνταξης του επαναστατικού εργατικού, του
κομμουνιστικού κινήματος, προετοιμασία για να περάσει στην αντεπίθεση.» Εν
ολίγοις, λένε καληνύχτα στις σημερινές γενιές που χάνονται στην Ελλάδα, αλλά
υπάρχει -και ας προσέξουν- και το καληνύχτα ΚΚΕ!
-
- Τέλος ο «ανώνυμος» αρθρογράφος,
πανηγυρίζει, γιατί θεωρεί ότι «τσάκωσε» τον κυβερνητισμό μας, όταν γράψαμε ότι
το ΚΚΕ σε παγκόσμια κομμουνιστική πρωτιά απορρίπτει κάθε συμμετοχή σε κυβέρνηση
στο έδαφος της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ενώ, είναι σαφές για τι είδους
κυβερνήσεις μιλάμε, αφού γράφουμε «ιστορικά» για το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας,
όπως και για την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Δεν λέμε για κυβερνήσεις τύπου 1989
….. Ας παραδεχτούν λοιπόν ότι κάνανε λάθος το 1989 και είχαν δίκιο αυτοί που
διαφώνησαν τότε και μετά ας συζητήσουμε το θέμα της κυβέρνησης. Προς το παρόν,
το ΚΚΕ δεν δέχεται ούτε ως συνεργάτες στο μαζικό κίνημα, αυτούς που διέγραψε το
1989 επειδή διαφώνησαν με τη συγκυβέρνηση. Όσον αφορά την κυβέρνηση της
Βενεζουέλας που ξαφνικά μαθαίνουμε από τον ριζοσπάστη ότι «διαχειρίζεται τον
καπιταλισμό», θυμίζουμε ότι πρόσφατα το ΚΚΕ σε μήνυμα του στο Κ.Κ. Βενεζουέλας
δήλωνε: «Το Συνέδριό σας θα φωτίσει ακόμα καλύτερα την αντιιμπεριαλιστική
πολιτική της Βενεζουέλας που τόσο θετικά επιδρά στο διεθνές κίνημα και στη
ριζοσπαστικοποίηση των μαζών σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και γενικότερα. Η
στάση της σοσιαλιστικής Κούβας, της Βενεζουέλας και της Βολιβίας στην πρόσφατη
Σύνοδο Κορυφής ΕΕ - Λατινικής Αμερικής, η συνεπής υπεράσπιση των λαϊκών
κατακτήσεων, ενάντια στις πολυεθνικές ιδιαίτερα του πετρελαίου, τα βήματα στην
ισότιμη συνεργασία χωρών της Λατινικής Αμερικής και ειδικά οι προοπτικές που
ανοίγει η ALBA, συμβάλλουν ουσιαστικά στην αποκάλυψη του ιμπεριαλιστικού
χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χαιρόμαστε, γιατί αντιμετωπίσαμε από τις ίδιες
θέσεις τα ζητήματα αυτά τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όσο και στο κίνημα
διαμαρτυρίας στην ΕΕ (…) Η Βενεζουέλα όπως και η σοσιαλιστική Κούβα, χωρίς την
οποία ο κόσμος θα ήταν πολύ χειρότερος, είναι στις καρδιές και στο νου
εκατομμυρίων ανθρώπων." (http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=3476185&action=print
)
-
- Το ισχύον πρόγραμμα του ΚΚΕ
λέει: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των
αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση
αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να
έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα. Η δρομολόγηση
κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο
πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις
ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την
ανάγκη γενικότερης ρήξης. Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της
και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής
διαδικασίας.» Γιατί λοιπόν τέτοια «μέθη» του αρθρογράφου για τον «κυβερνητισμό»
μας;
-
- Φυσικά, ο «ανώνυμος» αρθρογράφος
δεν τόλμησε καν να ασχοληθεί με πιο «ξινά» ζητήματα, όπως με την κριτική μας
στην περίφημη ανάλυση που προκύπτει από τις νέες θέσεις του ΚΚΕ για διαμόρφωση
επαναστατικών συνθηκών σε περίπτωση πολέμου και την μετατροπή του αμυντικού
πολέμου σε επανάσταση κλπ. Όπως και με τον χαρακτήρα της κρίσης και άλλα πολλά…
Αλλά τι, να πει, και τι να υποστηρίξει, ότι η «πετυχημένη» κομμουνιστική γραμμή
που υιοθετεί το ΚΚΕ και εδώ, είναι ένας παλαιολιθικός και εν συγχύσει
τροτσκισμός, τύπου Στίνα;
-
- Το ΚΚΕ λοιπόν αρνείται την
ιστορία του, αλλά δεν χρειάζεται να «μελετήσει» και πολύ κανείς, για να
διαπιστώσει ότι αρνείται και το ισχύον πρόγραμμά του. Εμείς, βέβαια, δεν είμαστε
υποστηρικτές του υπάρχοντος προγράμματος του ΚΚΕ, αλλά είναι ένα πρόγραμμα που
δεν έχει πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα. Ούτε, είμαστε ενάντια στις τομές.
Όμως εδώ, έχουμε άρνηση κάθε προοπτικής και ελπίδας, από ένα κόμμα με ιστορία
και με δυνατότητες και που ίσως για ένα διάστημα ακόμη, θα έχει ένα σημαντικό
κοινωνικό και πολιτικό βάρος, όσον αφορά την δυνατότητα δημιουργίας ενός
πολιτικού και κοινωνικού ρεύματος για τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της
εργασίας. Η άρνηση μιας μετωπικής πολιτικής, με κέντρο την ρήξη με τον
ευρωπαϊσμό και την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού, η
άρνηση του μετώπου για μια Λαϊκή Δημοκρατία, μιας Λαϊκής Δημοκρατίας, όπως
ακριβώς ορίστηκε από το ΚΚΕ, το 1945, σε μια ανάλογη εποχή με το σήμερα, όσον
αφορά την επαναστατική δυνατότητα, την κοινωνική και οικονομική καταστροφή, αλλά
και την διχάλα για την μελλοντική πορεία της χώρας, είναι δρόμος προς την
κοινωνική απομόνωση αυτού του κόμματος, αν όχι την διάλυση, ή και την εξαφάνισή
του.
-
- Δεν μας χαροποιεί μια τέτοια
εξέλιξη και ας γράφει ό,τι θέλει ο «ανώνυμος» αρθογράφος του 902.gr. Δεν μας
χαροποιεί, η υποβάθμιση του ιμπεριαλισμού και της Ε.Ε., χάριν του λεκτικού
«αντικαπιταλισμού», και ενός όψιμου περιθωριακού τροτσκισμού, τώρα που στην
πατρίδα μας αυτός ακριβώς είναι ο κρίσιμος κρίκος. Να πιστέψει ο λαός, πως
μπορεί να διοικήσει μόνος του τον τόπο του, ότι μπορεί να «σκίσει» το ευρώ, να
πετάξει την τρόικα στην θάλασσα, μαζί με τον παρασιτικό αστισμό, ότι είναι
δικαίωμά του τελικά, η αυτοδιάθεση και η αυτοκυβέρνηση.
-
- http://www.tometopo.gr/home/news/1142--902gr-to-kke-.html
